Po dwóch edycjach konferencji pt. "Historyk i metoda " Zakład Dydaktyki Historii IH UW organizuje w dniach 15-16 marca 2007 kolejną konferencję. Tym razem pt.:
Obserwacja uczestnicząca w badaniach historycznychprogram konferencji
Czy historia jest obcym krajem? Coraz więcej historyków odpowiada twierdząco, porównując swój wysiłek zrozumienia i opisania dawnych społeczeństw do pracy antropologa kulturowego. Metodologiczne i tematyczne związki między tymi dwoma dyscyplinami zacieśniają się od kilkudziesięciu lat i wyłonił się już nawet wspólny panteon autorytetów: Lévi-Strauss, Eliade, Foucault, Ginzburg, Le Roy Ladurie, Geertz ...
Podstawową metodą badawczą tak rozumianej historii jest obserwacja. Dystans chronologiczny od obiektu badania sprawia, że historycy aż do niedawna byli przekonani, że obserwacja ta może być obiektywna. Antropolodzy, obcując ze swym obiektem w ramach badań terenowych, nie mogli przejść do porządku dziennego nad rolą podmiotu w akcie obserwacji i wytworzyli pojęcie obserwacji uczestniczącej, obwarowanej naukowymi normami. Pomimo to, rola subiektywności badacza coraz silniej nurtuje refleksję metodologiczną antropologów. Historycy zaś dopiero niedawno stracili złudzenie własnej obiektywności, a ponieważ nie posiadali tradycji naukowego opisu swojej roli w procesie wytwarzania wiedzy, zaowocowało to u nich falą skrajnego relatywizmu i zwątpieniem w sens poznawczy historii.
Proponujemy zatem poszerzyć porównanie metod historii i antropologii, aby potraktować badania historyczne jako specyficzny rodzaj obserwacji uczestniczącej, angażującej zarówno przedmiot, jak i podmiot badania. Za punkt wyjścia mogą posłużyć następujące trzy problemy:
1. Badania terenowe historyka: czy badając dzieje wchodzimy w interakcje z obiektem badania? czy są to związki o charakterze emocjonalnym? a jeśli tak, to jak emocje te wpływają na wyniki badań? jaka jest rola doznań zmysłowych w pracy historyka? a jaka obiektywnych, zewnętrznych warunków pracy?
2. Perspektywa uczestnika: w przypadku historii najnowszej historyk nierzadko sam bywa uczestnikiem, czy nawet bohaterem badanych zjawisk; jak zatem oddzielić subiektywną pamięć od naukowej analizy problemu? czy można być historykiem własnych czasów? jaką wartość posiada autohistoria i jak odróżnić ją od autobiografii?
3. Perspektywa tubylca: czy rozmyślne przyjęcie perspektywy badanego obiektu jest uzasadnione jako metoda pracy historyka? jakie są ograniczenia i niebezpieczeństwa empatycznego modelu uprawiana historii?
Pragnęlibyśmy, aby problemy te posłużyły za punkt wyjścia do twórczej dyskusji historyków, antropologów, metodologów i badaczy pokrewnych dyscyplin. Zgłoszenia propozycji referatów prosimy nadsyłać do 15 stycznia 2007 roku na adres: dr Tomasz Wiślicz, Instytut Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego, Krakowskie Przedmieście 26/28, 00-325 Warszawa,
Ten adres e-mail jest ukrywany przed spamerami, włącz obsługę JavaScript w przeglądarce, by go zobaczyć
(dr hab. Barbara Jakubowska, prof. UW) |
|
Zmieniony ( 05.03.2007. )
|
Działalność 
